kendini kalıplara sokmak

yildizrobotics
Kalıp derken mesleğini söylemek gibi konulardan bahsetmiyorum. Kendini sınırlamak, kendini kelimelerle ifade etmek. Ben mesela uzun zamandır kendime şunu deyip durdum; "Atipik hasta" Bakın belki bir zamanlar ciddi sıkıntılarım vardı, halen de bir şeyler var ama ben kendime hasta olarak bakamam, bakacaksam da ömür boyu bu sıkıntının külfetiyle yaşayacakmışım diye bakamam. Sürekli sıraladım durdum, sürekli olarak kendimi bu sıfatlara koydum. OKB, derealize, paranoyak vesaire. Paranoyak olduğum zamanlar oldu aslında ama var ya, ya geçti ya da artık umursamıyorum ve unutuyorum. Her ikisi de olumlu ama muhtemelen geçti. Derealize zaman zaman oluyor mu, yoksa fobiden atak mı, bilemiyorum. Galiba derealize de yok. Çok fazla hayal kuruyorum, işte bunu aşmalıyım. Halen kendimi kelimelerle "ben" konumuna sokuyorum ama ben kelimelerden ibaret değilim, sen değilsin, kimse değil. Okula karşı fobim var, aşamazsam bitmeyecek. Dilerim bu dönem biter. Biraz da sinirliyim ama onu da aşacağım. Aşmak zorundayım. Ha manyaklar vesaire her zaman olacak ama bir daha görmeyeceğim adamlara takılmak bana sadece zarar verir. Sürekli göreceğim ve bana zarar verecek adamları ise silerim, siz de silin. Hayatı anladığımda, Tanrı'yı bulmaya çalıştığımda delirmenin köşesinden dönmüş olabilirim, insan aklının sınırlarında bir tanrı olgusunu şekillendirmeye çalışmak ya delirmek demek ya da vasfın insan olmaktan çıktığı demek ama ben düşüncelerimi temellendirmeyi başardım, bir köşeye de bıraktım. Bir zamanlar hastaneye yatmış olmamı yadırgayacak çok insan var ama dar görüşlü insanlara ihtiyacım yok, kimse etrafında çok fazla kişi barındıramaz zaten ve doğrusu da az ama öz insanlardır. Bu az ve öz insanlar beni anlayabilecek insanlar olduğundan sorun olmayacaktır. Bu okulda da okula gelmeyi başardığı halde oldukça ahmak ve akıl noksanlığı çeken, düşüncesi sıradan çok kişi var. Onlara da aldırmayacağım artık. Hayır, ahmak insanların hayatımda işi olamaz. Ki burada da kalıplara soktum esasında, adam belki değişecek, bilemeyiz.

Sözün özü, siz şu bu o değilsiniz, siz sizsiniz. Kendinizi tanıyın.
avare
bu daha çok herkesin eleştirdiği ama yine de herkesin yaptığı bir şey. hastalık hastalığı gibi durumlar biraz daha somut örnekler ama mesela insanın kendine yerleştirdiği her sıfatta aslında biraz var bu. etrafınıza bakarsanız rahat anlayabilirsiniz. çoğu insanın özündekini yaşadığını düşünmüyorum. bazısını özü çok boktan bazısının da özünü görme kabiliyeti yok.
spencereid
kendini kalıplara sokmak, çok farklı yerlerden tutulabilecek bir cümle. "ben şuyum, ben buyum, ben de öyleyim", iki yıl sonra "ben öyleydim o zamanlar.."
ben şunu yapmam
yaparsın.
"kendini kalıplara sokmak." toplumda varlığımızı korumak adına bir şeyler olmalıyız, öğrenciyken bile sadece öğrenci olmanın yetmediği öğrenci toplulukları vardır, sorsan denk gelen insanlardır onlar fakat bir yerde ortak bir şeyler vardır ve bir kimlik kazanmak için senin de bir şeyin olmalıdır. bomboş bir kitap gibi girdiğin üniversitede (kimse farkındalığı açılmamış kafasıyla okuduğu kitabı bir şey sanmasın) kendini türlü kalıpların insanı yaparsın, topluluklardan yalınlığa geçersin uyuşmazsan.
üstünde türlü kalıpların izleriyle.
ya da şu yoldasındır, bir kalıba tutulup o kalıptakiler doğrultusunda ortak bir bilinçte ilerliyorsunuzdur. dikkat et okul bitecek, dikkat et babanın evinden çıkacaksın, dikkat et o yurdu terk edeceksin, dikkat et bir gün o telefonu kimse açmayacak, dikkat et bir gün telefonu eline alıp rehbere sadece bakacaksın.
kendi kalıbını kendin yaz, kalıpsız geçmez bu ömür. ben şuyum bu an, belki başka an belki başka bir yerde başkası olacaksın ama bir kimliğin olmalı. bir şey ifade etmezsen toplumda hayaletleşirsin ve evrim denen eleme, içinden geçer. bunun sonucu olarak üç beş tane ilacın kölesi olma yolunda ya da maddeyle arttırılmış hormonların insanı olursun.
kendini kalıplara sokmak... herkes özgürüm der evet özgürüz, şartlar değiştiğinde başka özgürüz. o an özgürlüğü o şekilde adlandırırız. kalıplara sokmak özgürlükle mi alakalıdır? toplumla alakalıdır ve toplumun içinde olduğu evrede özgürlük biter. çünkü türlü zorluklarla öğretmen olursun bir gün bir takımın bayrağını çiğnediğin için işinden olursun, özgürlük böyle bir şeydir.
sırf fikrinden ötürü terörist damgası yersin, özgürlük böyle bir şeydir.
belki evren sonsuz ama biz sınırlılıkların arasında yaşıyoruz, yaşıyoruz ki her şeye bir isim vermişiz. sınırları olan bir ülkede, sınırları olan insanların içinde şimdi susup göz yumup bir gün yaşayacakların uğruna sınırlı bir insan olman gerek.