kayranın yıldız günlüğü

yildizrobotics
10 yılı aşkın süredir üniversitedeyim, 11. seneme geçtim, tek ders vermem durumunda %99 mezunum, bir de mezuniyet için yapılan basit sınav var ama o çok kolay. Yani gelecek dönemin sonunda mezun olabilirim. Öyle umuyorum.

Mühendislik benim hayatımın hatası oldu denebilir. Ülkede mühendislik bitirildi, artık hiçbir kayda değer albenisi kalmadı ve ben maalesef bunları gözümle gördüm. Maaş konusuna hiç girmemekle beraber 91 bin işsiz mühendis söz konusu. Zaten aşırı fazla da mühendis var. Ülkenin nüfusuyla yüzdelikli olarak rahatlıkla kıyaslanabilecek kadar. Bu kadar mühendise iş veren iş veremez. Benim CV'mde dolu bir şey yok, şu saatten sonra olsa da anlamı yok ve daha pek çok sebepten (Ruhsal sağlık, askerlikten muaf olmak ve daha birkaç seçenek daha) mühendislik yapmamın olasılığı yok. Okulu bırakmıyorum, zira yüzüp yüzüp kuyruğuna gelmişken bırakmak olmaz. Diploma dursun köşede. Yazılımdan, devrelerden nefret eder hale geldim. Yurtdışı hiç düşünemem, zira diplomam hem %100 Türkçe, hem de yurtdışında geçerliliği yok. YTÜ EHM diploması.

İşte tüm bu sebeplerden İstanbul benim için hastalıklı bir seçenek. Zor durumdaki ruhumu daha da zorlayan bir seçenek. Ankara kadar berbat olmasın ama gerçekten de hastalıklı bir şehir. Hiçbir şekilde büyük şehir düşünmüyorum. Sahil kasabasından ev alacak ve orada kalan hayatımı idame ettirmeyi deneyeceğim. İş olarak kendi basit işimi yapabilirim, ortam nezih olsun da. Bir yolu bulunur. İstanbul çakal şehri.

Bu ikinci entry 11.07.2019'da yazılmıştır.
bu başlıktaki tüm girileri gör