depresyondan kurtulma yolları

nil
insan biraz da kendinin doktoru olmalı. düşüncelerine yön vermeli. bulunduğumuz durumdan daha kötü durumlarda olanların var olduğunu düşünmeli. başarabilirim bunu da atlatabilirim demeli. kendine acıyacağına çözüm yolları aranmalı. evet söylemesi kolay uygulaması zor ama sonuçta imkansız değil.
kuaterik
Depresyondan çıkamazsınız. Bekaret gibi bir şey resmen. Bir kere bozuldu mu geri dönüşü olmuyor. Önemli olan nasıl alışacağınız. İsyankar olmaktansa saldırgan olmayı her zaman tercih ettim. Bu beni üzen şeyleri yok etmek anlamına geliyor ama fiziksel anlamda değil. Mesela parasızlık dert mi? “Abi hayatın aq ya gariban geldik, çekeceğimiz var.” demektense yorulmadan çalışmak ve sorunu çözmek asıl saldırganlık. Sevgilinden ayrıldın. “Onsuz nasıl yapacağım? Çok mutluydum. Özledim” demektense (belli bir aşamaya kadar deniyor istemsiz) “kendimi kandırıyorum. Sanki en mükemmel insandı benim için. Sen yoluma ben yoluma sie” demek sorunu çözüyor. Problem varsa beklemektense harekete geçmek bu üzüntüyü götürüyor. Ölecekseniz bile beklerken değil savaşırken ölüyorsunuz bu da bir çeşit rahatlama getiriyor.
1
yildizrobotics
Belki de 10 yıldır depresyonda olan biri olarak cevabını aradığım sorunsaldır. Depresyonun ömür boyu süreceğine inanmazdım, geçici sanırdım ama değil işte. Sürüyor. İnsanlar anlayamaz belki beni (Özellikle bu üniversiteyi okuyanlar, zira genelde hayattan zevk alan tipler var, hayatta hiçbir zorluk görmemiş tipler çoğu) ama ölüm düşüncesinin beni ne kadar rahatlattığını bir ben bilirim. Savaşmak istiyorum ama artık yoruldum. Çok yoruldum. İntihar denen olgu benim gözümde pes etmekten başka bir şey değil, yoksa her an her yerde yapabilirim bunu. "Yapamazdı zaten" demelerini istemiyorum ama dünyayla alakam kesileceğinden bunun da bir önemi yok gibi. Artık yoruldum, bu beş para etmez dünyada varlığımın sürmesinden de utanç duyuyorum açıkçası. Zira gerçekten evrenin değeri toplamda atıyorum iyisiyle kötüsüyle 0 (Sıfır) ise dünya eksi bir değer katıyordur. Buradakiler hayattan keyif alan, zorluk nedir bilmeyen tipler de olsa dünya iyi bir yer değil. Polyannacılık yapamayacağım. Bu tüm alemler içerisinde yer alan küçük mü küçük 4. boyutun içinde sayısını bilmediğimiz kadar evrenden sadece bizim evrenimizdeki 2 trilyon galaksiden birinde olan 300 milyarlık sistemden sadece bir tanesinde olan o küçük soluk mavi noktanın (Dünya) değerli olduğuna inanmıyorum. İnanmayacağım da. Çok fazla kötülük var. Ve ben o kahrolası 8 milyar insandan biriyim. Nasıl bir egom olabilir? Ego, bir hastalıktır. Narsistlik ise bir deliliğin sembolüdür.
albino aborjin
ortam değiştirin. gözünüz hangi renk tonlarına alıştıysa -medeniyet grisi, sahte yeşil- tam tezatı olanlara gidin ya da asıl olanlarına. doğaya çıkın ya da kalabalık bir caddede sakince insanları izliyor gibi yapıp kendinizi izleyin. depresyon, bence sadece bir kaç perspektiften kuşatır insanı, böyle zamanlarda farklı açılarınızdan da dokuyabilirseniz kendinizi tazelendiğinizi hissedeceksinizdir, bitmediğinizi, gardınızı aldığınızı vs.
siz, o içinde bulunduğunuz durum ya da ruh halinden ibaret değilsiniz, bir şeyler hissedebilmeyi tekrar öğrenin, bir şeyler hissettirecek şeyler bulun.